Uzaklardan geliyor sesin, çok uzaklardan.Gönlümün en ıssız köşesinden, yalnızlığımı bir boya fırçasıyla çırpıştırırak çizdiğim o sessizlik kokan resimden. Dokunmak için ellerimi her uzattığımda, anlaşılmaz bir acının yüreğimi kapladığı, o yanık kokan anılardan.
Oysa istememiştim ben bu ayrılığı, istememiştim bu hasreti. İstemiyordum daha söylerken pişmanlık kokusu saçan o elvedayı. Anlamsız bir mecburiyetti bu, kendimi bile inandıramadığım nefret duygusu.
Biliyordum daha elveda derken seni özleyeceğimi. Biliyordum, bitiremezdi hiç bir mecburiyet, o elvedayı duyup yaşaran gözlere duyulan sevdayı. Biliyordum hiç bir yaş benzemeyecekti senin ardından salınan saçlarına baktığım gün saklı saklı döktüğüm gözyaşlarına...
Etiketler: içimin mahşerinden