Sessiz Orkestra

İnsan o kalbinin kırıklığını ne kadarda acı ve içten hissedermiş...
Kalbinin paramparça olduğunu...Her kırılan parçasında içindeki umutların,sevgilerin,değerlerin bir bir akıp gitmesini hissetmek ne kadar da can yakıcıymış...
Akıp giden her duygunun insanın kanında ürpertici bir zehirmiş gibi dolaşmasını yaşamak...her damarından geçer...bütün vücudunu kaplar...yeni bir kırık eklenir gönlüne her anda,her düşte,her karede,her adımda...içinde dolaşan o zehir insanı yorar,gözlere mağlubiyetin yorgunluğunu vurur,bedenini buz kütlesinden çıkarmışcasına soğutur...
Git gide dermanın kalmaz,yoruldukça çökersin dizlerinin üzerine...dizlerin kanar,kanayan dizlerinin üzerine damla damla gözyaşın düştükçe yanar....hissetmezsin çok fazla...geriye zaten ne kaldı ki der katlanırsın bu acıyada...dersin ki: "bu neymiş ki benim hissettiklerimin yanında..."
Kahredersin kendini...suçlarsın bazen...görürsün kendinde çok fazla hata olmadığını...bilirsin aslında çevrendekilerin seni yorduğunu ama suçlayamazsın...çünkü seversin hepsini bir bir,içindeki çatlamayan o sabır taşıyla...
Yüklenirsin bu sefer omuzlarına tüm kırıklığın yükünü...ezilir ağırlığıyla en derin hasarı kalbin alır....seni yoran kişileri bilmene rağmen inatla seversin,kırıklığını belli etmemek için çekersin kendini....kapanırsın içine...avazının çıktığı kadar susarsın...kaçarsın...arkandan seslenirler bakmazsın...kaçarken atladığın umutları görmezsin...
Arada bir ikisine denk gelirsen...kanayan yüreğin biraz daha iyileşsede...genede durduramazsın içindekini...umudun kollarına bırakırsan kendini bir tokat da oradan yiyeceğini bilirsin...o kadar garip gelir ki herşey...seni yaraladığını bildiğin birçok şeyi inatla yaparsın...o içindeki eminlik duygusuyla...
O anda görürsün herşeyin içinde düşündüğün şeyle ters gittiğini...bir kez daha düşersin dizlerinin üzerine...
Toparlanırsın bir dirençle...özlediğin şeyleri tekrar yaşama umuduyla...